De mest van Toebosch

Als het kleur betreft ben ik een slechte getuige. Zo wist ik zeker dat de installatie die Moniek Toebosch in 1996 in De Pont toonde geheel beige was. De bolle cirkelvorm, de kleding, alles had dezelfde lichtbruine tint. Enkele jaren

De mest van Toebosch

Als het kleur betreft ben ik een slechte getuige. Zo wist ik zeker dat de installatie die Moniek Toebosch in 1996 in De Pont toonde geheel beige was. De bolle cirkelvorm, de kleding, alles had dezelfde lichtbruine tint. Enkele jaren

Balkon patisserie

Het was een rondje van typisch Belgische overgangen in Luik – wat wil zeggen veel diversiteit op een vierkante kilometer – dat aanving bij het enorme station van Santiago Calatrava, langs aangrenzende raamprostitutie, hoekje om, korte straat, kruispunt, een fonkelende

Balkon patisserie

Het was een rondje van typisch Belgische overgangen in Luik – wat wil zeggen veel diversiteit op een vierkante kilometer – dat aanving bij het enorme station van Santiago Calatrava, langs aangrenzende raamprostitutie, hoekje om, korte straat, kruispunt, een fonkelende

The hardest Anne Vincent Dijkstra 2015

De orde van Anne Vincent Dijkstra

Van de bescheiden schilder, tekenaar en uitgever Anne Vincent Dijkstra (1964, Dokkum) is lang niet alles te vinden op internet, toch is er ontzettend veel en het is boeiend. In 2003 adverteerde ik mijn uitgave Hostess in HTV de IJsberg.

The hardest Anne Vincent Dijkstra 2015

De orde van Anne Vincent Dijkstra

Van de bescheiden schilder, tekenaar en uitgever Anne Vincent Dijkstra (1964, Dokkum) is lang niet alles te vinden op internet, toch is er ontzettend veel en het is boeiend. In 2003 adverteerde ik mijn uitgave Hostess in HTV de IJsberg.

La poire d'Erik Satie by Man Ray

Het stilzwijgen van peren

Soms kom je op een liefdevolle camping terecht, ik kan het niet anders omschrijven. Het zijn relatief kleine accommodaties waar aan alles aandacht wordt besteed. De dingen zijn afgerond, het gaat er om gastvrijheid. Natuurlijk gaat het ook om geld

La poire d'Erik Satie by Man Ray

Het stilzwijgen van peren

Soms kom je op een liefdevolle camping terecht, ik kan het niet anders omschrijven. Het zijn relatief kleine accommodaties waar aan alles aandacht wordt besteed. De dingen zijn afgerond, het gaat er om gastvrijheid. Natuurlijk gaat het ook om geld

Klinkzinnen Poëzie lezen gaat niet snel, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag zitten betekent dat overwerken. Er zijn veel goede dichters en veel goede bundels waarvan ik er veel nog niet heb gelezen. Sommige dichters - ze kunnen zelfs zijn overleden - openen de deur voor je met een zin uit een gedicht die nóg meer opvalt dan de zinnen daaronder of daarboven. Moment, gevoel, herkenning, clou, schoonheid, absurditeit, ritme? Wat gebeurt er op dat moment? Die ene zin blijkt klink te zijn en behoudt de eerste blik voor altijd zonder dat de dichter er weet van heeft. Het is een particuliere verzameling, iedere lezer zijn klinkzinnen. De bundel kan er zelfs eerder zijn dan dat de zin opvalt. Het heeft met je staat van zijn te maken, ineens herken je het moment, begrijp je het gedicht, wordt het tempo, wordt het beeld, begrijp je meer van het leven of minder, staat er iets wat je zelf nog nooit onder woorden hebt kunnen brengen en zijn er zinnen van eeuwen geleden die je exact hetzelfde laten voelen als wat de dichter gevoeld heeft bij het opschrijven. Door poëzie kan tijd en ruimte compleet wegvallen, ben je in een zucht op een rivier in 1200 of sta je in 1963 op een tafel. Ik zoek mijn klinkzinnen op en weet ongeveer waar ze te vinden en wanneer ze binnen kwamen. Als bij de eerste ontmoeting blijf ik erover nadenken, worden ze steeds rijker en voller en kan ik ze vastpakken, tenminste dat probeer ik. Van harde waarheid worden ze nooit en dat is maar goed ook. Ze zullen aangroeien, beslist staan er al enkele in de kast en zie ik ze nog niet, zijn ze opgeschreven in voor mij nog onbekende bundels en moeten ze nog geschreven worden. Frank Eerhart zo zonder iets te willen er te zijn uit - zoals een dier bundel - te leven in tweevoud van eenvoud, 2002 De rustige lichaamstaal van het huisdier dat vanzelfsprekend op dezelfde vloer rondloopt als jij. Zonder dialoog is het ook zijn of haar woning en heeft hij of zij ook twee longen, een lever en een hart. Je deelt dezelfde ingrediënten maar bent ander wezen in hetzelfde huis. J. Slauerhoff Eerst zag je niet op, terwijl ik jou in één oogopslag van top tot teen en van je opperhuid tot in je diepste innerlijk in mij had opgenomen. uit - Larrios bundel - Schuim en As, 1930 Meteen valt zijn blik, kijk je ruim tachtig jaar later door de ogen van Slauerhoff, voel je zijn innerlijke strijd. Een verhaal over de ongrijpbare en onbegrijpbare stilte van het verlangen, dat eenmaal dichtbij verpulvert voor je ogen Al Galidi als iemand die de sleutel heeft verloren uit - Geen sleutel bundel - Voor de nachtegaal in het ei, 2002. Reddeloos, machteloos, je voelt het tot in je tenen, het ontbrekend stukje metaal dat je altijd op dezelfde plek bewaard, figuurlijk want hier betreft het een gesprek. Waar de dialoog verloren? Wat heb ik gedaan, wat heb ik gezegd? Je denkt achteruit. En hoe deze situatie nog of weer te openen? Dit alles in die ene zin. E. du Perron – Het wordt laat, geloof ik, Karel. uit - Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1927 bundel – Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1985 In dit gedicht dat de gehele bundel beslaat waarin een dichter via sonnetten zijn liefde verklaart aan een door hem aanbeden meisje en aan de poëzie. Maar het meisje begrijpt hem niet, ze loopt zwijgend naast hem en zegt deze zin als hij haar smeekt tenminste íets te zeggen. Haar korte harde zin volgt na zijn volle sonnetten en vurige overgave ofwel hoe het de kunstenaar vergaat in het dagelijks leven, zelfs als het leven heel dichtbij staat. Astrid Lampe mijn vertaalprofessor denkt dat mijn zinnen kraantjes zijn uit - Hollands Diep bundel - LIL (zucht), 2010 Een alerte en maffe zin met een fijn ritme, mijn vooraan, zijn achteraan. Deze ene zin maakt van alle volgende zinnen kraantjes, ze krijgen een bocht. Is de vertaalprofessor een man of een computer? Zijn de zinnen kraantjes waar weer woorden en zinnen uitkomen of komt er iets anders uit? Een zin vol zinnen zonder einde, tenminste dat denkt hij, en ik ook. Arjen Duinker Handen zijn het dubbele van taal. uit - Tafel Hoe de handen boven de taal te verheffen? Kunnen handen meer zeggen dan je woordelijk kunt overbrengen? Moet ik erop gaan letten? Ziet Duinker meer dan anderen? Handen zijn er twee, dat zou dubbel kunnen zijn. Dan kun je met rechts spreken of met links spreken of met rechts én links spreken. Nu wordt het spannend. Frank Koenegracht kaarsrecht, in strak opgemaakte bedden, diep als ingeklapte paraplu’s. uit - Winter [2] bundel - Lekker dood in eigen land, 2011 De zinnen laten je ingestopt worden door een hand die het laken onder je schuift waardoor je hulpeloos maar stevig de nacht in gaat. Armen naar beneden, wit laken wordt zwarte plu. Strak en stil, de winternacht in. Edith Södergran ik ben het fluisteren van bloed in het oor van de man, uit - Vierge Moderne, 1916 bundel - De mooiste van Södergran, 2002 Een onmogelijke maar toegegeven mooie zin tussen andere zinnen waarin de ik nog meer is. Een opsomming van ikken uit 1916. Deze is veel te intiem naar mijn smaak maar blijft opvallen omdat het bijna honderd jaar later nog steeds ruist waardoor de ik in dit gedicht geen geschiedenis is geworden. Wilfred Smit alles wat rond is in zichzelf en slapeloos – uit – Slapeloos, ± 1963 bundel – Verzameld Werk, 1983 Langzaam vloeit de zin in eenzelfde cirkel. De kop kan niet in zijn eigen staart bijten, de zin stroomt achter zichzelf aan, draait zich los uit het gedicht, draait zich los van de bladzijde en hypnotiseert.

Klinkzinnen

Poëzie laat zich niet snel lezen, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag zitten betekent dat overwerken. Er zijn veel goede dichters en veel goede uitgaven waarvan ik de meeste nog niet eens heb aangeraakt. Soms opent

Klinkzinnen Poëzie lezen gaat niet snel, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag zitten betekent dat overwerken. Er zijn veel goede dichters en veel goede bundels waarvan ik er veel nog niet heb gelezen. Sommige dichters - ze kunnen zelfs zijn overleden - openen de deur voor je met een zin uit een gedicht die nóg meer opvalt dan de zinnen daaronder of daarboven. Moment, gevoel, herkenning, clou, schoonheid, absurditeit, ritme? Wat gebeurt er op dat moment? Die ene zin blijkt klink te zijn en behoudt de eerste blik voor altijd zonder dat de dichter er weet van heeft. Het is een particuliere verzameling, iedere lezer zijn klinkzinnen. De bundel kan er zelfs eerder zijn dan dat de zin opvalt. Het heeft met je staat van zijn te maken, ineens herken je het moment, begrijp je het gedicht, wordt het tempo, wordt het beeld, begrijp je meer van het leven of minder, staat er iets wat je zelf nog nooit onder woorden hebt kunnen brengen en zijn er zinnen van eeuwen geleden die je exact hetzelfde laten voelen als wat de dichter gevoeld heeft bij het opschrijven. Door poëzie kan tijd en ruimte compleet wegvallen, ben je in een zucht op een rivier in 1200 of sta je in 1963 op een tafel. Ik zoek mijn klinkzinnen op en weet ongeveer waar ze te vinden en wanneer ze binnen kwamen. Als bij de eerste ontmoeting blijf ik erover nadenken, worden ze steeds rijker en voller en kan ik ze vastpakken, tenminste dat probeer ik. Van harde waarheid worden ze nooit en dat is maar goed ook. Ze zullen aangroeien, beslist staan er al enkele in de kast en zie ik ze nog niet, zijn ze opgeschreven in voor mij nog onbekende bundels en moeten ze nog geschreven worden. Frank Eerhart zo zonder iets te willen er te zijn uit - zoals een dier bundel - te leven in tweevoud van eenvoud, 2002 De rustige lichaamstaal van het huisdier dat vanzelfsprekend op dezelfde vloer rondloopt als jij. Zonder dialoog is het ook zijn of haar woning en heeft hij of zij ook twee longen, een lever en een hart. Je deelt dezelfde ingrediënten maar bent ander wezen in hetzelfde huis. J. Slauerhoff Eerst zag je niet op, terwijl ik jou in één oogopslag van top tot teen en van je opperhuid tot in je diepste innerlijk in mij had opgenomen. uit - Larrios bundel - Schuim en As, 1930 Meteen valt zijn blik, kijk je ruim tachtig jaar later door de ogen van Slauerhoff, voel je zijn innerlijke strijd. Een verhaal over de ongrijpbare en onbegrijpbare stilte van het verlangen, dat eenmaal dichtbij verpulvert voor je ogen Al Galidi als iemand die de sleutel heeft verloren uit - Geen sleutel bundel - Voor de nachtegaal in het ei, 2002. Reddeloos, machteloos, je voelt het tot in je tenen, het ontbrekend stukje metaal dat je altijd op dezelfde plek bewaard, figuurlijk want hier betreft het een gesprek. Waar de dialoog verloren? Wat heb ik gedaan, wat heb ik gezegd? Je denkt achteruit. En hoe deze situatie nog of weer te openen? Dit alles in die ene zin. E. du Perron – Het wordt laat, geloof ik, Karel. uit - Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1927 bundel – Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1985 In dit gedicht dat de gehele bundel beslaat waarin een dichter via sonnetten zijn liefde verklaart aan een door hem aanbeden meisje en aan de poëzie. Maar het meisje begrijpt hem niet, ze loopt zwijgend naast hem en zegt deze zin als hij haar smeekt tenminste íets te zeggen. Haar korte harde zin volgt na zijn volle sonnetten en vurige overgave ofwel hoe het de kunstenaar vergaat in het dagelijks leven, zelfs als het leven heel dichtbij staat. Astrid Lampe mijn vertaalprofessor denkt dat mijn zinnen kraantjes zijn uit - Hollands Diep bundel - LIL (zucht), 2010 Een alerte en maffe zin met een fijn ritme, mijn vooraan, zijn achteraan. Deze ene zin maakt van alle volgende zinnen kraantjes, ze krijgen een bocht. Is de vertaalprofessor een man of een computer? Zijn de zinnen kraantjes waar weer woorden en zinnen uitkomen of komt er iets anders uit? Een zin vol zinnen zonder einde, tenminste dat denkt hij, en ik ook. Arjen Duinker Handen zijn het dubbele van taal. uit - Tafel Hoe de handen boven de taal te verheffen? Kunnen handen meer zeggen dan je woordelijk kunt overbrengen? Moet ik erop gaan letten? Ziet Duinker meer dan anderen? Handen zijn er twee, dat zou dubbel kunnen zijn. Dan kun je met rechts spreken of met links spreken of met rechts én links spreken. Nu wordt het spannend. Frank Koenegracht kaarsrecht, in strak opgemaakte bedden, diep als ingeklapte paraplu’s. uit - Winter [2] bundel - Lekker dood in eigen land, 2011 De zinnen laten je ingestopt worden door een hand die het laken onder je schuift waardoor je hulpeloos maar stevig de nacht in gaat. Armen naar beneden, wit laken wordt zwarte plu. Strak en stil, de winternacht in. Edith Södergran ik ben het fluisteren van bloed in het oor van de man, uit - Vierge Moderne, 1916 bundel - De mooiste van Södergran, 2002 Een onmogelijke maar toegegeven mooie zin tussen andere zinnen waarin de ik nog meer is. Een opsomming van ikken uit 1916. Deze is veel te intiem naar mijn smaak maar blijft opvallen omdat het bijna honderd jaar later nog steeds ruist waardoor de ik in dit gedicht geen geschiedenis is geworden. Wilfred Smit alles wat rond is in zichzelf en slapeloos – uit – Slapeloos, ± 1963 bundel – Verzameld Werk, 1983 Langzaam vloeit de zin in eenzelfde cirkel. De kop kan niet in zijn eigen staart bijten, de zin stroomt achter zichzelf aan, draait zich los uit het gedicht, draait zich los van de bladzijde en hypnotiseert.

Klinkzinnen

Poëzie laat zich niet snel lezen, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag zitten betekent dat overwerken. Er zijn veel goede dichters en veel goede uitgaven waarvan ik de meeste nog niet eens heb aangeraakt. Soms opent

Coiffure Mixte | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Coiffure Mixte

Etaleren is een vak. Een verbijsterend voorbeeld van een afstotende in plaats van lokkende kappersetalage. Fijn dat niet alle etalages volgens de regels worden ingericht, het verlevendigt het straatbeeld, maar deze kapsalon zou ik toch overslaan. De plaatselijke bevolking ziet

Coiffure Mixte | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Coiffure Mixte

Etaleren is een vak. Een verbijsterend voorbeeld van een afstotende in plaats van lokkende kappersetalage. Fijn dat niet alle etalages volgens de regels worden ingericht, het verlevendigt het straatbeeld, maar deze kapsalon zou ik toch overslaan. De plaatselijke bevolking ziet

Bergportret Nachtportier Karin van Pinxteren

Bergportret

Een bergdorp heeft geen etalages. Als er al iets te koop is volstaat een rekje buiten of alleen een deur die open staat, soms een reclamebord. Ik vraag me af waarom deze gedachte bij me opkomt als ik dit keer

Bergportret Nachtportier Karin van Pinxteren

Bergportret

Een bergdorp heeft geen etalages. Als er al iets te koop is volstaat een rekje buiten of alleen een deur die open staat, soms een reclamebord. Ik vraag me af waarom deze gedachte bij me opkomt als ik dit keer

trap Catherine Sardou

Een trap van porselein

Cathérine loopt met het houten been onder haar arm naar beneden en halverwege voelt ze dat ze in haar huis is gegroeid. Niet dat zij groter is geworden of het huis kleiner, dat niet, het is iets anders. Ze opent

trap Catherine Sardou

Een trap van porselein

Cathérine loopt met het houten been onder haar arm naar beneden en halverwege voelt ze dat ze in haar huis is gegroeid. Niet dat zij groter is geworden of het huis kleiner, dat niet, het is iets anders. Ze opent

Joop! Berlin

Verdwaalde geuren

Onder de grond ruiken alle steden hetzelfde. Daarboven worden ze soms gebotteld, Rome, Parijs, Londen, zo ook Berlijn, intussen een zeldzaam bouquet. Er bestaat een wereld van verdwaalde geuren, het parfumhuis waaruit ze zijn ontsprongen heeft ze verstoten. In prachtige kristallen

Joop! Berlin

Verdwaalde geuren

Onder de grond ruiken alle steden hetzelfde. Daarboven worden ze soms gebotteld, Rome, Parijs, Londen, zo ook Berlijn, intussen een zeldzaam bouquet. Er bestaat een wereld van verdwaalde geuren, het parfumhuis waaruit ze zijn ontsprongen heeft ze verstoten. In prachtige kristallen

Maria Barnas 'The Lost Park'

Timertijden

Met enige regelmaat sta ik in een ruimte te wachten tot het licht aangaat om na een vijftal seconden op te merken dat er niets gebeurt. In het donker tast ik naar de deur, open deze voor een streep licht

Maria Barnas 'The Lost Park'

Timertijden

Met enige regelmaat sta ik in een ruimte te wachten tot het licht aangaat om na een vijftal seconden op te merken dat er niets gebeurt. In het donker tast ik naar de deur, open deze voor een streep licht

Poldertrommel Lillo | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Poldertrommel en bergliefde

Trommels in het Poldermuseum in Lillo. Repeterende drums klinken, ooit, nu, het maakt niet uit, je hoort het zelfs zonder stokken. Roffel en slag, gevaar en feest, soldaat en kind. Het zit er allemaal in. Ik lees De ware gans

Poldertrommel Lillo | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Poldertrommel en bergliefde

Trommels in het Poldermuseum in Lillo. Repeterende drums klinken, ooit, nu, het maakt niet uit, je hoort het zelfs zonder stokken. Roffel en slag, gevaar en feest, soldaat en kind. Het zit er allemaal in. Ik lees De ware gans

Pontdichter | Nachtportier| Karin van Pinxteren

Pontdichter

Twintig streepjes in het hout, Wáng Zhen is zijn eenentwintigste jaar ingegaan als pontvaarder. Hij is nu 47, een nietszeggende leeftijd, kwalen dienen zich aan. Kwalen zeuren en hij houdt niet van gezeur, intussen schuift hij zijn boot behendig op het

Pontdichter | Nachtportier| Karin van Pinxteren

Pontdichter

Twintig streepjes in het hout, Wáng Zhen is zijn eenentwintigste jaar ingegaan als pontvaarder. Hij is nu 47, een nietszeggende leeftijd, kwalen dienen zich aan. Kwalen zeuren en hij houdt niet van gezeur, intussen schuift hij zijn boot behendig op het

Immortelle | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Immortelle

Een winkel vol blokjes Savon de Marseille in Racamadour. Een kleur- en geurwalhalla uitgestald in trapsgewijze stapelingen langs de wanden van de zeepboetiek, tinten en aroma’s wisselen elkaar af. Ik lees mooie namen als ‘Angelique’ waardoor de sensuele markiezin Angélique met rode

Immortelle | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Immortelle

Een winkel vol blokjes Savon de Marseille in Racamadour. Een kleur- en geurwalhalla uitgestald in trapsgewijze stapelingen langs de wanden van de zeepboetiek, tinten en aroma’s wisselen elkaar af. Ik lees mooie namen als ‘Angelique’ waardoor de sensuele markiezin Angélique met rode

grote nachtpauwoog | Mas de Charrou 2013 | Nachtportier

Stickervlinder

Wat een mooie sticker denk ik, wel een vreemde plek zo onder aan de deur, intussen dwalen mijn gedachten af. Een uur later denk ik nog eens aan de sticker maar ik ben iets aan het oplossen en dwaal wederom

grote nachtpauwoog | Mas de Charrou 2013 | Nachtportier

Stickervlinder

Wat een mooie sticker denk ik, wel een vreemde plek zo onder aan de deur, intussen dwalen mijn gedachten af. Een uur later denk ik nog eens aan de sticker maar ik ben iets aan het oplossen en dwaal wederom

Ring zonder vinger | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Ring zonder vinger

Er drijft een tientje op het meer. Zonder zich in de verte te hebben aangekondigd zweeft het plots voor mijn ogen. Ik ben alleen en redelijk ver uit de kant, verbluft beweeg ik me watertrappelend rond het fonkelende biljet dat door de

Ring zonder vinger | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Ring zonder vinger

Er drijft een tientje op het meer. Zonder zich in de verte te hebben aangekondigd zweeft het plots voor mijn ogen. Ik ben alleen en redelijk ver uit de kant, verbluft beweeg ik me watertrappelend rond het fonkelende biljet dat door de

'Het basilicumkantoor'| Nachtportier | Karin van Pinxteren | sept 2014

Het basilicumkantoor

Hij gebaart in scheppende bewegingen voor zijn neus dat ik eraan moet ruiken. Ik zie het wel maar ook weer niet verzonken als ik ben in het zoeken naar de symbolische betekenis van de zojuist ontvangen basilicumtop. Ik weet het

'Het basilicumkantoor'| Nachtportier | Karin van Pinxteren | sept 2014

Het basilicumkantoor

Hij gebaart in scheppende bewegingen voor zijn neus dat ik eraan moet ruiken. Ik zie het wel maar ook weer niet verzonken als ik ben in het zoeken naar de symbolische betekenis van de zojuist ontvangen basilicumtop. Ik weet het

houten been | Nachtportier 'Het onderbeen van Ambroise Sardou

Het onderbeen van Ambroise Sardou

Cathérine wrijft in haar ogen, zondagochtend het fijne uur, los van elk ritme, misschien wel het prettigste uur van de week. Alles en iedereen ligt nog op een kussen, straatgeluiden draaien zich nog een keer om. Ze bekijkt het witte

houten been | Nachtportier 'Het onderbeen van Ambroise Sardou

Het onderbeen van Ambroise Sardou

Cathérine wrijft in haar ogen, zondagochtend het fijne uur, los van elk ritme, misschien wel het prettigste uur van de week. Alles en iedereen ligt nog op een kussen, straatgeluiden draaien zich nog een keer om. Ze bekijkt het witte

Mas de Charrou

Andermans eigen

Op sommige erven voel je meteen een goede vibe, je hang er je jas op, trekt de koelkast open en gaat zitten nog voordat je de voordeur hebt bereikt. De inrichting, het type begroeiing en de materialen van zo’n erf

Mas de Charrou

Andermans eigen

Op sommige erven voel je meteen een goede vibe, je hang er je jas op, trekt de koelkast open en gaat zitten nog voordat je de voordeur hebt bereikt. De inrichting, het type begroeiing en de materialen van zo’n erf

De blauwe teil Spilliaert MuZee - Nachtportier

Tussen Spilliaert en zijn teil

Dingen kunnen in de nacht gaan leven, wat is de aanleiding daarvoor? Meer dan angst lijkt me, je kent de dingen, weet dat ze al jaren op dezelfde plaats staan en dat ze van hout, glas of bijvoorbeeld metaal zijn. Beweging

De blauwe teil Spilliaert MuZee - Nachtportier

Tussen Spilliaert en zijn teil

Dingen kunnen in de nacht gaan leven, wat is de aanleiding daarvoor? Meer dan angst lijkt me, je kent de dingen, weet dat ze al jaren op dezelfde plaats staan en dat ze van hout, glas of bijvoorbeeld metaal zijn. Beweging

tekening zwaluwen, december 2006 | Karin van Pinxteren | Nachtportier

De zwaluwmolen van Oto

De toren kijkt me aan, een stenen uil, het is siësta in het Spaanse bergdorp waar de dag is neergelegd. Tijd wordt In bronzen slagen van de helling geslingerd en verdunt zich in het landschap. Drie maal, alles lijkt hier te slapen, toch,

tekening zwaluwen, december 2006 | Karin van Pinxteren | Nachtportier

De zwaluwmolen van Oto

De toren kijkt me aan, een stenen uil, het is siësta in het Spaanse bergdorp waar de dag is neergelegd. Tijd wordt In bronzen slagen van de helling geslingerd en verdunt zich in het landschap. Drie maal, alles lijkt hier te slapen, toch,

Slauerhoff in kimono ,1926

Slauerhoff’s kimono-verbintenis

‘Brieven van Slauerhoff’ Arthur Lehning, 1955 Uitgeverij A.A.M. Stols, ‘s-Gravenhage Een boekje met openhartige brieven van Jan Slauerhoff aan Arthur Lehning die hij schreef op zijn reizen als scheepsarts tussen 1925-1929. Soms schreef Slauerhoff ook aan Annie Grimmer, de vrouw van

Slauerhoff in kimono ,1926

Slauerhoff’s kimono-verbintenis

‘Brieven van Slauerhoff’ Arthur Lehning, 1955 Uitgeverij A.A.M. Stols, ‘s-Gravenhage Een boekje met openhartige brieven van Jan Slauerhoff aan Arthur Lehning die hij schreef op zijn reizen als scheepsarts tussen 1925-1929. Soms schreef Slauerhoff ook aan Annie Grimmer, de vrouw van

‘grot 150 m’

Het betreden van een gat in een berg is een magische ervaring. Opgeslokt door de duisternis, terwijl je weet dat het dag is, terwijl de zon schijnt en met het vreemde idee dat die ruimte wijzer is dan de ruimte

‘grot 150 m’

Het betreden van een gat in een berg is een magische ervaring. Opgeslokt door de duisternis, terwijl je weet dat het dag is, terwijl de zon schijnt en met het vreemde idee dat die ruimte wijzer is dan de ruimte

Italiaanse cipres | Arboretum Trsteno | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Stamschoonheid

Hete lucht waait meedogenloos naar binnen. Het is laverend rijden op de kustweg waar alle zijwegen zich haaks en steil aftakken, alertheid is geboden, hier moet het ergens zijn. Wat zich tegen een kusthelling bevindt laat zich vanaf een weg niet

Italiaanse cipres | Arboretum Trsteno | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Stamschoonheid

Hete lucht waait meedogenloos naar binnen. Het is laverend rijden op de kustweg waar alle zijwegen zich haaks en steil aftakken, alertheid is geboden, hier moet het ergens zijn. Wat zich tegen een kusthelling bevindt laat zich vanaf een weg niet

Karin van Pinxteren | Nachtportier| Guide me | 2004

Guide me

Van het onderbewustzijn naar het vertrouwen en weer terug. In de waterloze watertoren van Oost-Souburg maakte ik in 2002 een installatie voor de tentoonstelling Decompressie. Van omwoners ontving ik veertien metalen kruiken na een oproep in de krant. Ik zandstraalde

Karin van Pinxteren | Nachtportier| Guide me | 2004

Guide me

Van het onderbewustzijn naar het vertrouwen en weer terug. In de waterloze watertoren van Oost-Souburg maakte ik in 2002 een installatie voor de tentoonstelling Decompressie. Van omwoners ontving ik veertien metalen kruiken na een oproep in de krant. Ik zandstraalde

Deutsche Bundespost | Erdefunkstelle

Magyar Posta

Een postzegel is een kleedje op een vloer. Dit kleedje moet mooi zijn, een lelijke postzegel kan het interieur van een kaart of brief verpesten. Grafisch ontwerper Hansje van Halem heeft na vele jaren van saaie postzegels hele mooie gemaakt,

Deutsche Bundespost | Erdefunkstelle

Magyar Posta

Een postzegel is een kleedje op een vloer. Dit kleedje moet mooi zijn, een lelijke postzegel kan het interieur van een kaart of brief verpesten. Grafisch ontwerper Hansje van Halem heeft na vele jaren van saaie postzegels hele mooie gemaakt,

In Musée Champollion - les Écritures du Monde, Figeac

De Boektelling

In Musée Champollion, les Écritures du Monde in Figeac, kijk en luister ik naar een uitleg over de verandering van woorden in de overgang van klank naar schrift. In het schrift werd een ‘e’ toegevoegd aan het einde van het

In Musée Champollion - les Écritures du Monde, Figeac

De Boektelling

In Musée Champollion, les Écritures du Monde in Figeac, kijk en luister ik naar een uitleg over de verandering van woorden in de overgang van klank naar schrift. In het schrift werd een ‘e’ toegevoegd aan het einde van het

Vos

Vos

Hoe verder je van een dorp wegloopt, hoe minder lantaarnpalen een weg verlichten. Ook nu, het wordt steeds donkerder, mijn voetstappen verstommen op een onverhard pad, andere geluiden komen er voor in de plaats. Hm… en nu? Ik sta stil en bedenk

Vos

Vos

Hoe verder je van een dorp wegloopt, hoe minder lantaarnpalen een weg verlichten. Ook nu, het wordt steeds donkerder, mijn voetstappen verstommen op een onverhard pad, andere geluiden komen er voor in de plaats. Hm… en nu? Ik sta stil en bedenk

Sofa Journal 041012 | Karin van Pinxteren | Nachtportier

Parijse stempel

De ochtendkou slaat toe, alweer veertien november, waar heb ik die datum laatst toch gezien? Het was in mijn werkkamer, maar waar? Ik kijk rond, tuur langs mijn mappen, plank voor plank, het is hier, ik weet het zeker… ergens

Sofa Journal 041012 | Karin van Pinxteren | Nachtportier

Parijse stempel

De ochtendkou slaat toe, alweer veertien november, waar heb ik die datum laatst toch gezien? Het was in mijn werkkamer, maar waar? Ik kijk rond, tuur langs mijn mappen, plank voor plank, het is hier, ik weet het zeker… ergens

Empelse Hut | Nachtportier

Ankerpunt 10 (terpstilte)

Op het erf en in de boerderij van mijn grootouders loop ik op mijn gemak rond, weet de kamers, de steile paadjes en waar ik ga uitglijden. Met enige regelmaat ben ik daar. Is het de plek die manifest blijft

Empelse Hut | Nachtportier

Ankerpunt 10 (terpstilte)

Op het erf en in de boerderij van mijn grootouders loop ik op mijn gemak rond, weet de kamers, de steile paadjes en waar ik ga uitglijden. Met enige regelmaat ben ik daar. Is het de plek die manifest blijft

Bad Man | Edward Lipski

Pleinbetovering

Juan Muñoz, Berlinde de Bruyckere, Jan Fabre en Henk Visch doen mee, ik moet er naartoe. De titel van de tentoonstelling ‘Het betoverde plein’ wordt een neongedachte, het trekt aan me, brandt, wat moet ik me erbij voorstellen? Een plein

Bad Man | Edward Lipski

Pleinbetovering

Juan Muñoz, Berlinde de Bruyckere, Jan Fabre en Henk Visch doen mee, ik moet er naartoe. De titel van de tentoonstelling ‘Het betoverde plein’ wordt een neongedachte, het trekt aan me, brandt, wat moet ik me erbij voorstellen? Een plein

Kathleen Ferrier | Vogue

De verhouding van Ferrier

Hoe of waar raakt een stem je? Wat is dat? Is het timbre, ook wel klankkleur genoemd? Het betreft hier het geluid, daarna komen de woorden die er inhoud aan geven. Ik weet nog dat ik de stem van Kathleen

Kathleen Ferrier | Vogue

De verhouding van Ferrier

Hoe of waar raakt een stem je? Wat is dat? Is het timbre, ook wel klankkleur genoemd? Het betreft hier het geluid, daarna komen de woorden die er inhoud aan geven. Ik weet nog dat ik de stem van Kathleen

Strindberg Den Ensamma Giftsvampen 1893

In atmosferische verdichting

Soms zie je een kunstwerk dat je laat kantelen, dat je inzicht geeft in je eigen fascinaties. Dat overkwam me bij ‘Den ensamma giftsvampen’ van August Strindberg. Onverwacht – ik zocht naar iets anders – bleef mijn oog acht jaar geleden

Strindberg Den Ensamma Giftsvampen 1893

In atmosferische verdichting

Soms zie je een kunstwerk dat je laat kantelen, dat je inzicht geeft in je eigen fascinaties. Dat overkwam me bij ‘Den ensamma giftsvampen’ van August Strindberg. Onverwacht – ik zocht naar iets anders – bleef mijn oog acht jaar geleden

Tapioca | Kampen | Nachportier

De losser en de exotische gedachte

Hij vertelde mij een verhaal op de kade, de trouwe losser. Een keer had hij zich speciaal aangekleed om een brief te versturen. Hij had zijn gedachten en dilemma’s opgeschreven over hier en daar. Ongeadresseerd had hij de brief de

Tapioca | Kampen | Nachportier

De losser en de exotische gedachte

Hij vertelde mij een verhaal op de kade, de trouwe losser. Een keer had hij zich speciaal aangekleed om een brief te versturen. Hij had zijn gedachten en dilemma’s opgeschreven over hier en daar. Ongeadresseerd had hij de brief de

A Los Nazarenos | Palencia | Nachtportier

Après La Mousson

Wat een beeld in Palencia. Alsof het woord geschiedenis is aan komen lopen en zich hier posteert. Wat komt Geschiedenis doen? Er komt geen geluid uit de bazuin en de twee verkondigers zijn onherkenbaar gekleed. Is hier 400 jaar geleden

A Los Nazarenos | Palencia | Nachtportier

Après La Mousson

Wat een beeld in Palencia. Alsof het woord geschiedenis is aan komen lopen en zich hier posteert. Wat komt Geschiedenis doen? Er komt geen geluid uit de bazuin en de twee verkondigers zijn onherkenbaar gekleed. Is hier 400 jaar geleden

Subway Report | Moniek Toebosch

Gevonden grijs

Mijn duif bestaat nog uit onderdelen. Sinds vier jaar raap ik haar veren op als ik wandel. Ineens zag ik ze liggen, nooit eerder waren ze me opgevallen en ik liep toch al 40 jaar rond. Grote, kleine, donzige, volgroeide

Subway Report | Moniek Toebosch

Gevonden grijs

Mijn duif bestaat nog uit onderdelen. Sinds vier jaar raap ik haar veren op als ik wandel. Ineens zag ik ze liggen, nooit eerder waren ze me opgevallen en ik liep toch al 40 jaar rond. Grote, kleine, donzige, volgroeide

Charley Toorop | Twee appels in bladeren | 1939

Charley’s appels

Nooit vallen twee even grote appels ondersteboven op precies dezelfde manier naast elkaar op de grond. Appelbomen kunnen niet arrangeren, kunstenaars wel. Zo schilderde Charley Toorop ‘Twee appels in bladeren’ in 1939. Na een rondgang langs mooie werken in Museum

Charley Toorop | Twee appels in bladeren | 1939

Charley’s appels

Nooit vallen twee even grote appels ondersteboven op precies dezelfde manier naast elkaar op de grond. Appelbomen kunnen niet arrangeren, kunstenaars wel. Zo schilderde Charley Toorop ‘Twee appels in bladeren’ in 1939. Na een rondgang langs mooie werken in Museum

La Tourette | Le Corbusier

Kloostermachine

Het schoolkamp was een ramp maar het was in de buurt. Ik was twaalf en zei net zolang tegen de leraren dat ik naar huis wilde tot juffrouw Annet groen zag en me uiteindelijk uit pure nijd de schuld gaf

La Tourette | Le Corbusier

Kloostermachine

Het schoolkamp was een ramp maar het was in de buurt. Ik was twaalf en zei net zolang tegen de leraren dat ik naar huis wilde tot juffrouw Annet groen zag en me uiteindelijk uit pure nijd de schuld gaf

Marianentrog |Lecturama

Challenger Deep

Klopgeesten laat ik binnen, ik drink een glas met ze en bekijk hun act. Met ratten deel ik een kaasplankje. Voor de nacht heb ik geen angst, zwart is ruimte. Maar in een bathyscaaf naar de diepzee afreizen, dat doe

Marianentrog |Lecturama

Challenger Deep

Klopgeesten laat ik binnen, ik drink een glas met ze en bekijk hun act. Met ratten deel ik een kaasplankje. Voor de nacht heb ik geen angst, zwart is ruimte. Maar in een bathyscaaf naar de diepzee afreizen, dat doe

Iedere vrouw draagt haar Eregalerij | Nachtportier

Iedere vrouw draagt haar Eregalerij

Al surfend op Marktplaats stuitte ik enkele jaren geleden op dit medaillon. Mijn oog trok een rechte lijn naar dit sieraad in de virtuele marktkraam. Het intrigeerde me. Ik maakte een schermafbeelding van het object en bewaarde de link. Een

Iedere vrouw draagt haar Eregalerij | Nachtportier

Iedere vrouw draagt haar Eregalerij

Al surfend op Marktplaats stuitte ik enkele jaren geleden op dit medaillon. Mijn oog trok een rechte lijn naar dit sieraad in de virtuele marktkraam. Het intrigeerde me. Ik maakte een schermafbeelding van het object en bewaarde de link. Een

SESC Pompeia by Lina Bo Bardi© Iñigo Bujedo Aguirre

Het Kolibrie-principe

Bevroren sta ik in een zomerhete stad. Wat is dat? Er zit iets voor mijn gezicht. Zo dichtbij dat ik scheel kijk. Het flikkert draadloos in rode, groene en blauwe tinten. Met mijn handen houd ik stevig de rand van

SESC Pompeia by Lina Bo Bardi© Iñigo Bujedo Aguirre

Het Kolibrie-principe

Bevroren sta ik in een zomerhete stad. Wat is dat? Er zit iets voor mijn gezicht. Zo dichtbij dat ik scheel kijk. Het flikkert draadloos in rode, groene en blauwe tinten. Met mijn handen houd ik stevig de rand van

Wow_signaal | Jerry Ehman | 150877

Codepoëzie

Code is poëzie. Het staat in kapitalen onderaan de WordPress homepage, mooi gespatieerd met flink wat witruimte tussen de letters onderling. Kan programmeercode poëtisch zijn? Codepoëzie? Ik weet zo snel geen antwoord. Het bestaat wel met getallen bedenk ik me.

Wow_signaal | Jerry Ehman | 150877

Codepoëzie

Code is poëzie. Het staat in kapitalen onderaan de WordPress homepage, mooi gespatieerd met flink wat witruimte tussen de letters onderling. Kan programmeercode poëtisch zijn? Codepoëzie? Ik weet zo snel geen antwoord. Het bestaat wel met getallen bedenk ik me.

Mensch-Stadt 1988 Utkin-Brodsky.jpg

Gedachtenloper

Ik loop door een gebouw dat niet meer bestaat. Het zit in mijn geheugen, ik voel mezelf de trap op gaan, weet waar het daglicht het mooist naar binnenvalt, waar ik met mijn vinger de kalk van de muur aanraak

Mensch-Stadt 1988 Utkin-Brodsky.jpg

Gedachtenloper

Ik loop door een gebouw dat niet meer bestaat. Het zit in mijn geheugen, ik voel mezelf de trap op gaan, weet waar het daglicht het mooist naar binnenvalt, waar ik met mijn vinger de kalk van de muur aanraak

Camping Maria Dorula | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Maria Dorula

Ongeveer 60 jaar schatte ik haar, een knotje, te zwaar om van haar stoel te komen, volle voeten in slippertjes en een onbevreesde open houding. Een keer maar zag ik haar lopen, traag, ze had een groter postuur dan ik

Camping Maria Dorula | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Maria Dorula

Ongeveer 60 jaar schatte ik haar, een knotje, te zwaar om van haar stoel te komen, volle voeten in slippertjes en een onbevreesde open houding. Een keer maar zag ik haar lopen, traag, ze had een groter postuur dan ik

Vogelspiegel | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Vogelspiegel

Met zijn geel gerande ogen kijkt de merel me strak aan. Van achter het keukenraam wordt me niet duidelijk wat er aan de hand is. Hij draait zich om, hopt naar de bak en meteen zie ik het, de vogelspiegel

Vogelspiegel | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Vogelspiegel

Met zijn geel gerande ogen kijkt de merel me strak aan. Van achter het keukenraam wordt me niet duidelijk wat er aan de hand is. Hij draait zich om, hopt naar de bak en meteen zie ik het, de vogelspiegel

El-Lissitzky_ Proun-P23-no6_1919_collectionVAM_photoPeterCox_DeKosmos_2311

Gondeldood

Als je er negen maanden over doet om te verschijnen moet je er ook negen maanden over mogen doen om te kunnen verdwijnen is mijn gedachte. Langzaam wil ik een worden met de aarde. Geen lucifer moet het versnellen, een

El-Lissitzky_ Proun-P23-no6_1919_collectionVAM_photoPeterCox_DeKosmos_2311

Gondeldood

Als je er negen maanden over doet om te verschijnen moet je er ook negen maanden over mogen doen om te kunnen verdwijnen is mijn gedachte. Langzaam wil ik een worden met de aarde. Geen lucifer moet het versnellen, een

Tweezel

Spaanse Tweezel

Een Pyreneeënboek van Kurt Tucholsky, ik heb vier exemplaren uit 1982 en het origineel uit 1927. Zuinig ben ik er niet op, ze slingeren overal, altijd eentje binnen handbereik. Om een onnavolgbare reden kan ik het boek blijven lezen of

Tweezel

Spaanse Tweezel

Een Pyreneeënboek van Kurt Tucholsky, ik heb vier exemplaren uit 1982 en het origineel uit 1927. Zuinig ben ik er niet op, ze slingeren overal, altijd eentje binnen handbereik. Om een onnavolgbare reden kan ik het boek blijven lezen of

Farmacia Laboratorio Atienza, Panlencia, Spanje

Medicijnjuwelier

Palencia, ‘Laboratorio Farmacia Atienza’, zo’n chique apotheek heb ik nog nooit gezien. Geen apothekerskruis aan de gevel, maar het kruis ís de gevel. Goede vormgeving, betekenis gemixt met functie. De dwarsbalk etaleert de waren, de lengtebalk is de toegang. Dat

Farmacia Laboratorio Atienza, Panlencia, Spanje

Medicijnjuwelier

Palencia, ‘Laboratorio Farmacia Atienza’, zo’n chique apotheek heb ik nog nooit gezien. Geen apothekerskruis aan de gevel, maar het kruis ís de gevel. Goede vormgeving, betekenis gemixt met functie. De dwarsbalk etaleert de waren, de lengtebalk is de toegang. Dat

Jan Schoonhoven

Schoonhoven’s iris

Tijdens de derde keer in het Kröller-Müller, zag ik voor de eerste keer deze fascinerende Schoonhoven. Nooit eerder zag ik een ronde. Een schild, een iris, een podium, maar vooral was het kunstwerk R71-4 uit 1971 zichzelf en maakte me

Jan Schoonhoven

Schoonhoven’s iris

Tijdens de derde keer in het Kröller-Müller, zag ik voor de eerste keer deze fascinerende Schoonhoven. Nooit eerder zag ik een ronde. Een schild, een iris, een podium, maar vooral was het kunstwerk R71-4 uit 1971 zichzelf en maakte me

Reichstag

Hemelplaneet

Turen boven in de Reichstag, er ontstond een hemelplaneet. ‘Wunderschön’. Wachten in een lange rij met dreigende regen, stijgen in een volgepropte lift, boven weer frisse lucht, koptelefoontje ‘Hollandisch bitte’, circulair traag omhoog, een stem zegt dat ik moet stoppen

Reichstag

Hemelplaneet

Turen boven in de Reichstag, er ontstond een hemelplaneet. ‘Wunderschön’. Wachten in een lange rij met dreigende regen, stijgen in een volgepropte lift, boven weer frisse lucht, koptelefoontje ‘Hollandisch bitte’, circulair traag omhoog, een stem zegt dat ik moet stoppen

security rafael

Frescobewaker

Stanze di Rafaello, stanza della Segnatura, Vaticaan, een bewaker achter een koord. Silenzio. Schijnbaar onbewogen, alles ziende. Het is een nachtbeeld in een dagsituatie, de frescobeschermer. Ik probeer hem te lezen, hij wordt veel gelezen, het is moeilijk, hij tuurt

security rafael

Frescobewaker

Stanze di Rafaello, stanza della Segnatura, Vaticaan, een bewaker achter een koord. Silenzio. Schijnbaar onbewogen, alles ziende. Het is een nachtbeeld in een dagsituatie, de frescobeschermer. Ik probeer hem te lezen, hij wordt veel gelezen, het is moeilijk, hij tuurt