Après La Mousson

Wat een beeld in Palencia. Alsof het woord geschiedenis is aan komen lopen en zich hier posteert. Wat komt Geschiedenis doen? Er komt geen geluid uit de bazuin en de twee verkondigers zijn onherkenbaar gekleed. Is hier 400 jaar geleden iets aangekondigd? Of is het een sprookje: ‘Als de betovering nog niet verbroken is, dan staan ze er nu nog’? Boven het beeld, op het klooster Convento de San Pablo zitten minstens dertig ooievaars steevast een meter van elkaar verwijderd. Ze vormen een levende tooi, intussen vliegen mijn gedachten alle kanten op.

Twee jongetjes zitten ontspannen tussen de beelden in op de sokkel. Het ziet er serieus uit al heb ik geen flauw vermoeden waarover ze praten, ik was ooit een meisje. Wat zouden jongetjes bespreken? Het rode vestje praat, het streepjestruitje luistert, geen bravoure gesprek, het gaat over gevoelens misschien over twijfel. Ze zijn vriendjes, alleen dan durft het lichaam zulke aarzelende en verpozende houdingen aan te nemen. Het zitten van de jongetjes doet me denken aan een voorval toen ik zelf zo oud was. Mijn moeder maakte mooie knotjes. Ze bond mijn haar heel hoog in een elastiekje, vouwde alle plukken naar buiten, rolde pluk voor pluk om, zette het vast met een haarspeldje tot ze rond was en ik een kleine pompoen op mijn hoofd droeg. In het midden zat een holte, daar stopte ik zo nu en dan mijn vinger in, het was glad en zacht. Op een dag zat ik met een vriendinnetje op een stoeprand te praten, ik stopte mijn vinger in mijn knotje en op dat moment werd mijn rug heel erg warm. Ik snapte er niets van, het was een heel lekker gevoel waar ik even in bleef hangen tot ik me omdraaide en bleek dat haar Maltezer leeuwtje tegen mijn rug had geplast. Het had mijn witte jurkje voor een muur aangezien en zijn pootje opgelicht. Hilariteit volgde, twee krijsende en daarna hard giebelende meisjes. Ik was in dubio, ik vond het vies maar ik kon niet boos worden op het mij bekende lieve hondje. Steeds als ik daarna mijn vinger in mijn knotje stak, werd mijn rug warm. Het knotje verdween, het gevoel ebde weg.

Het meisje met de witte broek zegt dat ze er niets aan kan doen wat haar is overkomen, haar schouders iets omhoog. Stilte bij de sokkelmeisjes, bedaard wordt er geluisterd. Daarentegen maakt het meisje met het witte hemdje een oversprong en ruikt, het gesprek boeit haar waarschijnlijk niet. Welke parfum zou het zijn geweest, Un Jardin Après La Mousson? Het is de mooiste naam die een geur ooit heeft gekregen. Achter de geparfumeerde pols gaat de bronzen verkondiging geluidloos door, het is onschuldig, niemand verstaat de oproep meer. Ik zocht het op, ‘A los Nazarenos’ heet het, van Óscar Alvariño uit 2008. Het representeert de twee soorten Nazareners (boetelingen tijdens de Semana Santa, Pasen, de laatste zeven dagen van de Vasten) in de stad. Die met de bazuin symboliseert ‘De aanraking van Tararú’ een typisch geluid dat de stoet, de processie, begeleidt in de route door de straten, de andere Nazarener met de staaf vertegenwoordigt de ‘Call of Brothers’ van de broederschappen aan het begin van de stoet. Boetelingen, zou het een opbiechtplek zijn? Zou het onhoorbare geluid uit de bazuin aansporen tot fluisterende bekentenissen? De beelden zijn vastberaden, anoniem, horen niets, bevinden zich in een andere eeuw maar geruisloos begeleiden ze de stemmen om hen heen.

Al denkend aan Un Jardin Après La Mousson in Spanje loop ik in Indonesië. Ik kocht het parfum in 2008 in Soerabaja, het hoorde daar in die Aziatische vochtige hitte. Hier is het altijd een vreemde geur gebleven die ik alleen op warme dagen aanbreng. Met een druk op de verstuiver hecht de Indonesische broeierige atmosfeer zich op mijn huid. Op deze dagen ruik ik naar dampende bodem, frisse bladeren en felle kleuren. Een geur die ontstoft, dat geheimzinnige schone gevoel na een tropische bui, de seconden dat alles een actieve houding heeft maar geen geluid maakt, zoals het moment in de beelden van de Nazareners. Anno 2013 is het flesje bijna leeg, heb ik Soerabaja langzaam over mijzelf verneveld.

 

© Karin van Pinxteren, 8 september 2013

 

A Los Nazarenos | Palencia | Nachtportier.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s