BIG?

  Advies aan de jonge kunstenaar #18 is geschreven voor Witte Rook en verschenen op 28 oktober 2018. __________   … Meer

Balkon patisserie

Het was een rondje van typisch Belgische overgangen in Luik – wat wil zeggen veel diversiteit op een vierkante kilometer … Meer

Klinkzinnen Poëzie lezen gaat niet snel, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag zitten betekent dat overwerken. Er zijn veel goede dichters en veel goede bundels waarvan ik er veel nog niet heb gelezen. Sommige dichters - ze kunnen zelfs zijn overleden - openen de deur voor je met een zin uit een gedicht die nóg meer opvalt dan de zinnen daaronder of daarboven. Moment, gevoel, herkenning, clou, schoonheid, absurditeit, ritme? Wat gebeurt er op dat moment? Die ene zin blijkt klink te zijn en behoudt de eerste blik voor altijd zonder dat de dichter er weet van heeft. Het is een particuliere verzameling, iedere lezer zijn klinkzinnen. De bundel kan er zelfs eerder zijn dan dat de zin opvalt. Het heeft met je staat van zijn te maken, ineens herken je het moment, begrijp je het gedicht, wordt het tempo, wordt het beeld, begrijp je meer van het leven of minder, staat er iets wat je zelf nog nooit onder woorden hebt kunnen brengen en zijn er zinnen van eeuwen geleden die je exact hetzelfde laten voelen als wat de dichter gevoeld heeft bij het opschrijven. Door poëzie kan tijd en ruimte compleet wegvallen, ben je in een zucht op een rivier in 1200 of sta je in 1963 op een tafel. Ik zoek mijn klinkzinnen op en weet ongeveer waar ze te vinden en wanneer ze binnen kwamen. Als bij de eerste ontmoeting blijf ik erover nadenken, worden ze steeds rijker en voller en kan ik ze vastpakken, tenminste dat probeer ik. Van harde waarheid worden ze nooit en dat is maar goed ook. Ze zullen aangroeien, beslist staan er al enkele in de kast en zie ik ze nog niet, zijn ze opgeschreven in voor mij nog onbekende bundels en moeten ze nog geschreven worden. Frank Eerhart zo zonder iets te willen er te zijn uit - zoals een dier bundel - te leven in tweevoud van eenvoud, 2002 De rustige lichaamstaal van het huisdier dat vanzelfsprekend op dezelfde vloer rondloopt als jij. Zonder dialoog is het ook zijn of haar woning en heeft hij of zij ook twee longen, een lever en een hart. Je deelt dezelfde ingrediënten maar bent ander wezen in hetzelfde huis. J. Slauerhoff Eerst zag je niet op, terwijl ik jou in één oogopslag van top tot teen en van je opperhuid tot in je diepste innerlijk in mij had opgenomen. uit - Larrios bundel - Schuim en As, 1930 Meteen valt zijn blik, kijk je ruim tachtig jaar later door de ogen van Slauerhoff, voel je zijn innerlijke strijd. Een verhaal over de ongrijpbare en onbegrijpbare stilte van het verlangen, dat eenmaal dichtbij verpulvert voor je ogen Al Galidi als iemand die de sleutel heeft verloren uit - Geen sleutel bundel - Voor de nachtegaal in het ei, 2002. Reddeloos, machteloos, je voelt het tot in je tenen, het ontbrekend stukje metaal dat je altijd op dezelfde plek bewaard, figuurlijk want hier betreft het een gesprek. Waar de dialoog verloren? Wat heb ik gedaan, wat heb ik gezegd? Je denkt achteruit. En hoe deze situatie nog of weer te openen? Dit alles in die ene zin. E. du Perron – Het wordt laat, geloof ik, Karel. uit - Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1927 bundel – Alle de rozen of het gesprek bij maanlicht, 1985 In dit gedicht dat de gehele bundel beslaat waarin een dichter via sonnetten zijn liefde verklaart aan een door hem aanbeden meisje en aan de poëzie. Maar het meisje begrijpt hem niet, ze loopt zwijgend naast hem en zegt deze zin als hij haar smeekt tenminste íets te zeggen. Haar korte harde zin volgt na zijn volle sonnetten en vurige overgave ofwel hoe het de kunstenaar vergaat in het dagelijks leven, zelfs als het leven heel dichtbij staat. Astrid Lampe mijn vertaalprofessor denkt dat mijn zinnen kraantjes zijn uit - Hollands Diep bundel - LIL (zucht), 2010 Een alerte en maffe zin met een fijn ritme, mijn vooraan, zijn achteraan. Deze ene zin maakt van alle volgende zinnen kraantjes, ze krijgen een bocht. Is de vertaalprofessor een man of een computer? Zijn de zinnen kraantjes waar weer woorden en zinnen uitkomen of komt er iets anders uit? Een zin vol zinnen zonder einde, tenminste dat denkt hij, en ik ook. Arjen Duinker Handen zijn het dubbele van taal. uit - Tafel Hoe de handen boven de taal te verheffen? Kunnen handen meer zeggen dan je woordelijk kunt overbrengen? Moet ik erop gaan letten? Ziet Duinker meer dan anderen? Handen zijn er twee, dat zou dubbel kunnen zijn. Dan kun je met rechts spreken of met links spreken of met rechts én links spreken. Nu wordt het spannend. Frank Koenegracht kaarsrecht, in strak opgemaakte bedden, diep als ingeklapte paraplu’s. uit - Winter [2] bundel - Lekker dood in eigen land, 2011 De zinnen laten je ingestopt worden door een hand die het laken onder je schuift waardoor je hulpeloos maar stevig de nacht in gaat. Armen naar beneden, wit laken wordt zwarte plu. Strak en stil, de winternacht in. Edith Södergran ik ben het fluisteren van bloed in het oor van de man, uit - Vierge Moderne, 1916 bundel - De mooiste van Södergran, 2002 Een onmogelijke maar toegegeven mooie zin tussen andere zinnen waarin de ik nog meer is. Een opsomming van ikken uit 1916. Deze is veel te intiem naar mijn smaak maar blijft opvallen omdat het bijna honderd jaar later nog steeds ruist waardoor de ik in dit gedicht geen geschiedenis is geworden. Wilfred Smit alles wat rond is in zichzelf en slapeloos – uit – Slapeloos, ± 1963 bundel – Verzameld Werk, 1983 Langzaam vloeit de zin in eenzelfde cirkel. De kop kan niet in zijn eigen staart bijten, de zin stroomt achter zichzelf aan, draait zich los uit het gedicht, draait zich los van de bladzijde en hypnotiseert.

Klinkzinnen

Poëzie laat zich niet snel lezen, je wordt aan het werk gezet en aangezien er niet meer uren in een dag … Meer

Coiffure Mixte | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Coiffure Mixte

Etaleren is een vak. Een verbijsterend voorbeeld van een afstotende in plaats van lokkende kappersetalage. Fijn dat niet alle etalages … Meer

Bergportret Nachtportier Karin van Pinxteren

Bergportret

Een bergdorp heeft geen etalages. Als er al iets te koop is volstaat een rekje buiten of alleen een deur … Meer

trap Catherine Sardou

Een trap van porselein

Cathérine loopt met het houten been onder haar arm naar beneden en halverwege voelt ze dat ze in haar huis … Meer

Joop! Berlin

Verdwaalde geuren

Onder de grond ruiken alle steden hetzelfde. Daarboven worden ze soms gebotteld, Rome, Parijs, Londen. Zo ook Berlijn, intussen een … Meer

‘grot 150 m’

Het betreden van een gat in een berg is een magische ervaring. Opgeslokt door de duisternis, terwijl je weet dat … Meer

Vos

Vos

Hoe verder je van een dorp wegloopt, hoe minder lantaarnpalen een weg verlichten. Ook nu, het wordt steeds donkerder, mijn voetstappen verstommen … Meer

Sofa Journal 041012 | Karin van Pinxteren | Nachtportier

Parijse stempel

De ochtendkou slaat toe, alweer veertien november, waar heb ik die datum laatst toch gezien? Het was in mijn werkkamer, … Meer

Camping Maria Dorula | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Maria Dorula

Ongeveer 60 jaar schatte ik haar, een knotje, te zwaar om van haar stoel te komen, volle voeten in slippertjes … Meer

Vogelspiegel | Nachtportier | Karin van Pinxteren

Vogelspiegel

Met zijn geel gerande ogen kijkt de merel me strak aan. Van achter het keukenraam wordt me niet duidelijk wat … Meer